بعد و ميل در واقع مهمترين مختصات مورد استفاده در کره آسمان است و مي بايست قبل از درک آن مفاهيمي از قبيل طول جغرافيايي ، عرض جغرافيايي و سمت-ارتفاع  مطالعه شوند .

اما مختصات بعد و ميل نيز مانند سمت - ارتفاع از دو محور عمود بر هم تشکيل شده است. يکي استواي سماوي و ديگري نصف النهار هاي سماوي ( خطوط فرضي که از ستاره قطبي تا قطب جنوب سماوي کشيده ميشوند )

ميل  : ميل بر روي کره آسمان مشابه عرض جغرافيايي بر روي زمين است .

به فاصله هر نقطه بر روي کره آسمان از استواي سماوي  ميل ميگوييم  و مقدار آن را با درجه بيان ميکنيم .

تغييرات ميل از 0 تا 90 درجه است ( در مورد ميل اجرامي که در نيمکره جنوبي آسمان و زير استواي سماوي هستند از اعداد منفي استفاده ميکنيم )

بنا بر اين هرچه ميل جسمي به 0 نزديک باشد يعني نزديک به استواي سماوي است و هرچه مقدارش به 90 نزديک شود ، يعني به ستاره قطبي نزديک تر است . ( ميل ستاره قطبي دقيقآ 90 نيست و به دليل حرکت تقديمي زمين اين مقدار در حال کاهش است )

بُعد : بعد اجرام بر روي کره آسمان همانند طول جغرافيايي بر روي کره زمين است .

در مورد طول جغرافيايي فاصله نقاط از نصف النهار مبدآ محاسبه ميشود .

بر روي کره آسمان نصفالنهار مبدآ خطي فرضي است که از ستاره قطبي و نقطه اعتدال بهاري ( نقطه گاما ) عبور ميکند . ( در حال حاضر اين نقطه در صورت فلکي حوت قرار دارد )

البته در مورد بعد مقدار آن با واحد ساعت بيان ميشود . بدين ترتيب که کل استواي سماوي به 24 قسمت مساوي به نام " ساعت " تقسيم ميشود ( هر ساعت 15 درجه است ) و بر اساس اين تقسيم بندي بُعد اجرام از نقطه اعتدال بهاري به سمت شرق افزايش مي يابد .

 بنا بر اين بُعد نقطه اعتدال پاييزي 12 ساعت و بُعد نقطه انقلاب زمستاني 18 ساعت خواهد بود .